Welkom op het Sekswoordenboek forum!

Wil je meepraten over dit onderwerp of heb je zelf een vraag die je wil stellen? Maak een profiel en je kan direct berichten plaatsen.
Ben je al lid? Log in om mee te praten.

Auteur Topic: [Emoties] In de knup  (gelezen 1186 keer)

Offline RapapaTopic starter

  • Nieuw Lid
  • *

Gepost op: 20-11-2016 19:50:36
Nogmaals bedankt allemaal.

Ik herken symptomen van depressie, burn-out en vind me ook nagenoeg in elk punt terug van wat er bij een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis beschreven is. Het verstandigst is om inderdaad naar de huisarts te stappen. Het nergens zin in hebben speelt wel vaak. Voor m'n studie doe ik eigenlijk vrijwel niets meer gewoon omdat de motovatie compleet weg is. Laatste tijd zeg ik ook steeds vaker dingen af (bv. activiteiten met vrienden etc.) omdat ik geen zin heb in mensen en rust wil hebben. Dit streven naar rust speelt eigenlijk continu, ben altijd weer opgelucht als ik thuis (=rust) ben.

Offline PatrickZ

  • Bekend Lid
  • ****
  • Leeftijd: 36
  • Land: nl
  • Geslacht: Man

Gepost op: 21-11-2016 08:10:16
Misschien ben je ook gewoon introvert en heb je daarom niet altijd behoefte aan sociale interactie. Wellicht herken je iets uit het volgende plaatje:



Ik ben zelf ook introvert en heb ook regelmatig tijd voor mezelf nodig. Geen zorgen, er is niks mis mee. Het is gewoon een karaktereigenschap die je kan hebben.
Vrouwen zijn net overalls: mouwen te lang en pijpen te kort.

Offline Madlenka

  • Donateur
  • Bekend Lid
  • ****
  • Leeftijd: 27
  • Land: nl
  • Geslacht: Vrouw

Gepost op: 21-11-2016 10:56:11
Introversie gecombineerd met depressie of burn-out zou ik eerder aan denken dan 'ontwijkende persoonlijkheidsstoornis', laat je niet te snel gek maken met allerlei labels. Bovendien is een label niet alles, behandeling moet toch op het individu afgestemd worden, wat helaas vaak voor het gemak vergeten wordt. Medicatie is ook nooit iets wat 'sowieso moet' als je een bepaalde stoornis hebt, dat gaat altijd in overleg met jou, als je je daar goed bij voelt. Het is niet niks en vaak word je er de eerste weken hartstikke ziek van en moet je iemand hebben die je in de gaten kan houden. Dat is bij antidepressiva vaak zo, niet bij alles. Het kan echter ook helpen er sneller bovenop te komen als je zelf het gevoel hebt dat je niets meer kunt en niet bij machte bent iets te veranderen. Die afweging moet je zelf maken.
Ik wilde het niet omdat ik liever mijn eigen gevoel inclusief alle scherpe kantjes wilde behouden,  zodat ik tenminste zeker was dat alles wat ik voelde en ervoer uit mezelf kwam en niet door de medicatie.  Verder werden de naarste dingen vooral door mijn ouders getriggert en was bij hun thuis zitten om aan de medicatie te wennen dus geen ideale optie. Op het moment zit ik in mijn eentje in het buitenland en heb ik niemand om van te verlangen dat die me 24/7  in de gaten gaat houden. Mijn situatie is hier verder totaal niet vergelijkbaar of relevant, ik wil alleen eventuele afwegingen illustreren die je bij medicatie kunt maken. Sowieso goed overleggen en kritisch overwegen wat het beste voor je is, ook al is dat in een depressie soms erg moeilijk.
« Laatst bewerkt op: 21-11-2016 10:56:54 door Madlenka »
Live for Love.
Trust me, I'm a chemist :)

Offline El Salvador

  • Actief Lid
  • ***
  • Leeftijd: 26
  • Land: nl
  • Geslacht: Man

Gepost op: 21-11-2016 12:31:25
Hier wil ik toch wel even wat over kwijt. Ten eerste: introvert is niet gelijk aan contactschuw of verlegen zijn. Introvert is enkel het tegenovergestelde van extravert. Oftewel mensen die over het algemeen meer bedachtzaam handelen dan impulsief (zoals extraverte mensen). Denkers vs. doeners zeg maar. Maar het feit dat je dingen bedachtzaam doet, betekent nog niet gelijk dat je contactschuw bent of depressief. Allerminst. Sociale angsten en depressies komen zowel bij introverte als extraverte mensen voor.

Ten tweede: ik heb nergens gezegd dat medicatie 'sowieso moet'. Ik heb zelfs benadrukt dat het slechts een optie is die (als hij daarvoor open staat) ook eerst goed moet doorspreken met arts, specialist en omgeving. Ik heb het alleen specifiek genoemd, omdat er (zeker de laatste tijd) nogal onterecht een negatief beeld over anti-depressiva bestaat. Dat komt doordat tegenwoordig, zeker in landen als Amerika, veels te snel tot medicatie wordt overgegaan met daarbij weinig therapeutische begeleiding. Daardoor hebben mensen, voor wie anti-depressiva helemaal niet bedoeld waren, nare ervaringen met het middel. Maar juist in dit soort gevallen werkt het vaak erg goed. Het klopt dat je de eerste twee weken last kunt hebben van een aantal bijwerkingen, maar als het medicijn eenmaal werkt dan zorgt het vaak voor een doorbraak in je eigen denken en doen. Het helpt je dan namelijk om jezelf te verdedigen tegen negatieve depressieve gedachtes, die ireele angstgedachtes en somberheid oproepen en voorkomen dat die gedachtes je nog langer geheel over kunnen nemen. Dat is voor velen zo'n opluchting om niet langer een slaaf van je eigen gedachtes te zijn. De reele angsten die je hebt worden dan vervolgens behandeld middels psychotherapie.

Nogmaals, niemand zegt dat het moet. Als patient moet je uiteindelijk altijd een goed gevoel bij je eigen behandeling hebben, anders gaat het sowieso niet werken. Het is ook niet een snelle oplossing trouwens, want alleen met wat pillen slikken redt je het niet (je slikt ze sowieso voor minimaal een halfjaar, als ze eenmaal werken). Om die reden wordt vrijwel altijd zo'n behandeling gecombineerd met psychotherapie (meestal CGT). Zie het meer als een soort hulpleger wat jou depressieve klachten voor je bestrijdt waardoor je zelf meer energie overhoudt om andere dingen te ondernemen. Energie die je anders zou stoppen in het intern bestrijden van negatieve depressieve gedachtes.

Alles wat ik dus zeg is dat deze route de moeite waard is om te overwegen en te bespreken met je arts, en anderen om je heen. MIsschien dat die wel heel andere conclusies trekken dan ik, omdat die de specifieke klachten van TS veel beter kunnen inschatten dan ik op een internetforum. Het hangt allemaal namelijk ook heel erg af van de ernst van je klachten, en hoe lang ze je al dusdanig dwars zitten.

« Laatst bewerkt op: 21-11-2016 12:58:49 door El Salvador »

Offline PatrickZ

  • Bekend Lid
  • ****
  • Leeftijd: 36
  • Land: nl
  • Geslacht: Man

Gepost op: 21-11-2016 20:34:12
Hier wil ik toch wel even wat over kwijt. Ten eerste: introvert is niet gelijk aan contactschuw of verlegen zijn. Introvert is enkel het tegenovergestelde van extravert. Oftewel mensen die over het algemeen meer bedachtzaam handelen dan impulsief (zoals extraverte mensen). Denkers vs. doeners zeg maar. Maar het feit dat je dingen bedachtzaam doet, betekent nog niet gelijk dat je contactschuw bent of depressief. Allerminst. Sociale angsten en depressies komen zowel bij introverte als extraverte mensen voor.

Hier sla je de plank wat mij betreft toch mis. Het klopt wel dat introvert niet per se gelijk is aan contactschuw of verlegen zijn, maar het heeft niks met bedachtzaam of impulsief handelen te maken. Ik als introvert kan soms ook behoorlijk impulsief handelen.

Het is zoals in het plaatje omschreven wordt, bij iemand die introvert is kost sociale interactie gewoon energie. Als die energie op is, dus als je teveel sociale interactie hebt gehad, voel je je moe en nutteloos en dan helpt het om alleen te zijn om weer nieuwe energie op te doen. Dit in tegenstelling tot extraverte mensen, die juist energie krijgen van sociale interactie.

Afgelopen zaterdag was ik op de SWB-meeting. Heel gezellig hoor, maar ondanks dat ik me een beetje op de vlakte gehouden heb heeft die sociale interactie me toch wel energie gekost. Dat geeft niet, daar was ik op voorbereid en ik kon het dus hebben. Maar na zoveel sociale interactie vond ik het ook wel weer heerlijk om na de meeting gewoon weer even alleen te zijn. Dat begon al op de terugweg naar huis, gewoon in m'n eigen auto naar huis rijden zonder gezeur aan m'n kop.

Nu is introvert zijn op zich geen probleem, maar in combinatie met een depressie of iets dergelijks kan het dat wel worden. Het probleem wordt dan dat sociale contacten nog steeds energie kosten, alleen dat je die energie niet meer aanvult door alleen te zijn. Zo raakt je energie dus steeds verder op totdat het een keer te veel wordt. En dan gaat het dus fout.
Vrouwen zijn net overalls: mouwen te lang en pijpen te kort.

Offline El Salvador

  • Actief Lid
  • ***
  • Leeftijd: 26
  • Land: nl
  • Geslacht: Man

Gepost op: 22-11-2016 11:13:27
Nou nee, ik vind dat je het nu te simpel voorstelt. Het is niet zo dat alleen bij introverte mensen het energie kost om sociaal contact te leggen. Dat is gewoon onzin. Het initatief nemen tot en het instand houden van sociaal contact is een persoonlijke investering van jou in een ander persoon, dus dat kost altijd energie (mentale kracht, zelfvertrouwen, durf etc.). Of je nou introvert of extravert bent maakt niet uit. De mate van energie die je moet steken in een ander om sociaal contact op te bouwen en vast te houden is hetzelfde voor beide. Het verschil op dat vlak zit hem meer in het genoegdoening halen uit sociaal contact. Voor een extravert is dat over het algemeen veel belangrijker omdat hun energie van nature meer op de ander/de buitenwereld is gericht cq. de gedachtes en gevoelens van anderen staan bij hen centraal. Terwijl bij een introvert juist van nature de energie zich meer richt op de innerlijke beleveniswereld, cq. je eigen gedachtes en gevoelens. (Dit is de exacte definitie van introvert en extravert, zoek maar op)

Doordat voor een extravert de buitenwereld/de ander de maatstaf is voor hoe hij het leven ervaart, is sociaal contact voor hem heel belangrijk. Hij/zij wordt gelukkig van veel contact met veel mensen, terwijl veel introverte mensen meestal genoeg hebben aan een handjevol mensen om genoegdoening te ervaren in sociaal contact. Maar ook een extravert kan daardoor, net als een introvert, depressief worden als hij of zij geen genoegdoening haalt uit de mate of de kwaliteit van sociaal contact. Ook een extravert kan onzeker zijn, zich eenzaam, niet begrepen of niet geaccepteerd voelen. Ook een extravert kan een gebrek aan energie op sociaal vlak ervaren als hij/zij voelt dat de buitenwereld hem niet accepteert zoals hij/zij is of zichzelf niet waardig genoeg acht. Dan is hij, net als een introvert, depressief en daar spelen honderden factoren een rol bij.

Is allemaal eigenlijk ook een beetje beside the point. TS is (als ik het moet inschatten) idd introvert en depressief. Maar dat directe verband wat jij tussen die twee legt kan ik het niet mee eens zijn. Het zou niet veel uitmaken als hij extravert was. De depressiviteit zal zich dan misschien anders manifesteren (omdat hij een ander persoon zal zijn in dat geval), maar de uitkomst is hetzelfde en de manier van behandelen ook.
« Laatst bewerkt op: 22-11-2016 11:24:11 door El Salvador »

Offline Madlenka

  • Donateur
  • Bekend Lid
  • ****
  • Leeftijd: 27
  • Land: nl
  • Geslacht: Vrouw

Gepost op: 22-11-2016 11:59:23
Inderdaad, en sociaal isoleren is ook een bekend kenmerk van depressie.  Sommige mensen uiten dat gewoon zo.
Live for Love.
Trust me, I'm a chemist :)

Offline Turtwig

  • Actief Lid
  • ***
  • Leeftijd: 22
  • Land: nl
  • Geslacht: Man

Gepost op: 22-11-2016 12:55:35
Voor een extravert is dat over het algemeen veel belangrijker omdat hun energie van nature meer op de ander/de buitenwereld is gericht cq. de gedachtes en gevoelens van anderen staan bij hen centraal. Terwijl bij een introvert juist van nature de energie zich meer richt op de innerlijke beleveniswereld, cq. je eigen gedachtes en gevoelens. (Dit is de exacte definitie van introvert en extravert, zoek maar op)

Even buiten de discussie om, wil ik hier wel even op inhaken. Ik denk ook dat men van nature introvert of extravert is, maar denk ook dat iedereen wel eigenschappen van beide heeft. (Krijg flashbacks naar onze vorige discussie :"))

Ben zelf van nature ook echt introvert. Vind het echt heerlijk om me af te zonderen na een drukke dag. Hier kan ik echt van tot rust komen.

Echter is het ook zo dat ik het echt super leuk vind om met random mensen een gesprek aan te knopen. Dus vanuit dat oogpunt ben ik echt extravert. Ik mis die interactie ook als ik al lang niemand meer gesproken heb oid. Kan ook echt tot rust komen met urenlange gesprekken die ik met bepaalde personen heb. (Moeten wel echt inhoudelijk de juiste zijn anders haak ik al snel af)

Zit er dus echt een beetje tussenin.

Goed, dat was mijn toevoeging. :+ Nu weer OT!


'Billy, every time I seen you fight, you climb in there alone. Every time you bled, you bled your blood. When you sat down on that stool and it felt like death and you thought you couldn't get up, but you got up? You dit that.'

Offline El Salvador

  • Actief Lid
  • ***
  • Leeftijd: 26
  • Land: nl
  • Geslacht: Man

Gepost op: 22-11-2016 16:49:38
Haha ja, weer zo'n dichotome kwestie he?  :D

Nee klopt, natuurlijk, iedereen bezit in bepaalde mate introverte en extraverte eigenschappen die of zijn aangeboren of aangeleerd. Bij sommigen slaat de balans duidelijk door naar de ene of de andere kant en sommigen zitten er tussenin. Oh die verdomde nuance ook altijd... :p

Offline RapapaTopic starter

  • Nieuw Lid
  • *

Gepost op: 07-01-2017 00:28:16
Hallo

Inmiddels bij de huisarts geweest en die heeft mij doorverwezen naar een psycholoog. Hier mijn hele verhaal gedaan en die wil nu mijn problememen in sociale omgang gaan aanpakken. De laatste paar weken zijn mijn depressieve buien alleen maar heviger geweest en spookt de gedachte van zelfmoord steeds vaker door mijn hoofd. Nu heb ik het idee dat mijn psycholoog niet zo goed in de gaten heeft hoe hevig het is. Het lijkt me zeer moeilijk dit nogmaals aan te stippen omdat hij dan wellicht gaat denken dat ik me aan het aanstellen ben. Iemand tips hoe ik dit op een tactische wijze kan brengen?

Alvast dank

Offline Madlenka

  • Donateur
  • Bekend Lid
  • ****
  • Leeftijd: 27
  • Land: nl
  • Geslacht: Vrouw

Gepost op: 08-01-2017 13:51:27
Bij een psycholoog hoef je zoiets niet tactisch te brengen, van alle mensen. Ik snap de zorgen maar zeg gewoon dat het je belangrijk lijkt dat hij/zij dat weet en je niet zeker bent of het zo is. Waarschijnlijk worden er dan nog wat vragen gesteld of moet je een formulier invullen bij wijze van checklist. En dan vragen ze of je naar de psychiater wil voor medicatie en dat is dan grotendeels je eigen keuze. Afhankelijk van hoe zij het inschatten raden ze het met klem aan of geven ze alleen de mogelijkheid.
Live for Love.
Trust me, I'm a chemist :)

Offline El Salvador

  • Actief Lid
  • ***
  • Leeftijd: 26
  • Land: nl
  • Geslacht: Man

Gepost op: 11-01-2017 12:52:05
Een psycholoog zal nooit denken dat je je op emotioneel vlak aanstelt. Hij is er namelijk voor opgeleid om te luisteren en dus niet een oordeel te hebben over wat je hem verteld. Je hoeft dus niet tactisch te zijn. Ik zou je ook willen aanraden om vooral niet tactisch te zijn, maar gewoon hem te vertellen wat je wil. De behandeling kan alleen werken als je volledig open bent over hetgeen wat je dwarszit (moet je natuurlijk ook tegenover iemand zitten met wie je een beetje een klik hebt zodat je je open kunt stellen). Alleen zo kun je samen tot iets van een oplossing komen. Besef je ook dat je ook zelf initiatief kunt nemen door aan het begin van zo'n afspraak door te nemen wat je op dit moment belangrijk vind om te bespreken. Zeker zoiets gevaarlijks als suicidale gedachtes kun je beter maar niet over zwijgen en opkroppen in jezelf. Daarover moet je praten, ook als je alleen het idee hebt en niet een concreet plan. Hou in gedachte dat die afspraken met de psycholoog niet een soort verhoor is, maar meer een manier om je gedachtes en gevoelens die je in je hoofd dwarszitten open, inzichtelijk en bespreekbaar te maken.
« Laatst bewerkt op: 11-01-2017 12:54:07 door El Salvador »

Offline Nijlpaart

  • Actief Lid
  • ***
  • Geslacht: Vrouw

Gepost op: 11-01-2017 17:03:06
Het is juist belangrijk dat je open bent richting de psycholoog over zulke gevoelens. Op die manier kan hij je beter helpen. Het is voor je eigen belang! Een professional hoort jou altijd serieus te nemen en onvoorwaardelijk zonder oordelen naar je te luisteren. Geef het aan! Dit is voor hem juist een signaal hoe serieus het is.

Offline RapapaTopic starter

  • Nieuw Lid
  • *

Gepost op: 21-02-2017 22:03:31
Ik merk ook dat ik langzaam steeds meer hekel begin te krijgen aan mijn ouders. Elk geluidje of trekje ervaar ik als tenenkrommend. Ook wanneer ze me iets vragen, met name over school, dan irriteert mij dat. Ik voel me dan 'gecontroleerd'. Iemand tips over hier mee om te gaan?

Offline Madlenka

  • Donateur
  • Bekend Lid
  • ****
  • Leeftijd: 27
  • Land: nl
  • Geslacht: Vrouw

Gepost op: 21-02-2017 22:08:22
Afstand van ze nemen, als je bij ze thuis woont, uit huis gaan. Of als je al uit huis bent, minder contact zolang het slecht met je gaat. Ik herken dat heel erg, ik kan nog steeds niet heel lang bij mijn ouders in de buurt zijn of ze irriteren me al te erg. Je ouders hebben van die hele typische trekjes en daarnaast ook verwachtingen van je, ze hebben vaak grote invloed gehad op de vorming van je zelfbeeld. Waarschijnlijk kom het daar vandaan, als je zoiets ervaart, en ik denk niet dat je er veel aan kunt doen behalve je wanneer mogelijk even terugtrekken en als je wel bij ze in de buurt bent, alsnog zo normaal mogelijk proberen te doen.
Live for Love.
Trust me, I'm a chemist :)

 

anything