Even een woordje vooraf, ik ben 17 jaar en ik schrijf dit omdat ik het niet eens ben met de manier van denken van bijna alle homoseksuelen. Het is een pittige tekst die behoorlijk lang is, ik ben hierin zeer kritisch maar probeer mij te begrijpen. Mocht je erg met jezelf zitten dan kan 't lezen van mijn betoog er wel eens voor zorgen dat dat gevoel bij je (gedeeltelijk) zal verwijderen. Alvast bedankt voor 't lezen.
Ik ben geen hetero, ik ben geen homo, ik ben geen biseksueel, maar ik ben Roy_____________________________
_____________________________
________________________
Eigenlijk heb ik het altijd wel geweten, ik heb toch altijd een voorkeur gehad voor jongens. Ik heb echter wel altijd kritiek gehad op homoseksuelen, en dat heb ik nu nog. Vandaag is anders, vandaag is de dag dat ik openlijk kritiek lever. Ik ben Roy, en ik vertel mijn verhaal. Enkele maanden geleden ben ik via
www.sexwoordenboek.nl terecht gekomen op een website voor homo’s van 18 jaar en jonger genaamd Jong&Out. Uit interesse, en toch wel de voorkeur die ik altijd voor jongens heb gehad besloot ik om een account aan te maken. Nadat deze eenmaal geactiveerd was had ik toegang tot alle functies van de website, en dus ook tot het profielengedeelte.
Een negatief zelfbeeldIets wat mij opviel, is dat homoseksuelen veelal een heel erg negatief zelfbeeld hebben, veel denken na over zelfmoord en helaas zijn er ook heel veel die dat ook werkelijk uitvoeren. Je zou je afvragen waar dat vanaf komt, laten we beginnen bij het begin.
Coming outsIedereen kent het begrip ‘’uit de kast komen’’ wel, het is iets wat veel homojongeren beschrijven als een moeilijke periode in hun leven en nadat het is gebeurd voelt vrijwel iedereen een groot gevoel van opluchting. Wanneer ik mensen die ik van het internet ken vertel dat ik nog niet ‘’out’’ ben, vraagt vrijwel iedereen mij direct of ik daar geen moeite mee heb. Mijn antwoord is altijd,
nee.
Een vraag die daarop volgt is meestal ‘’hoe kan dat dan?’’. Voordat ik antwoord op deze vraag ga geven wil ik vertellen dat ik een manier van denken heb die (helaas) niet iedereen met mij deelt. Ik ben van mening dat gebeurtenissen in je leven vast staan, en niet te veranderen zijn. Je kunt echter wel je reactie op deze gebeurtenissen aanpassen om op die manier een zo groot mogelijke hoeveelheid aan voldoening en geluk te krijgen. Nog even een leuke toevoeging, is het niet zo dat als iemand zegt ‘’hoe kan dat dan?’’ er automatisch van uit gaat dat een coming out gepaard gaat met een hoop moeite, stress, en narigheid? Waarom is dat zo? Waarom gaan homoseksuelen er zelf al van uit dat een coming out in feite een negatieve gebeurtenis is (het veroorzaakt stress, onzekerheid etc.). Hierbij spreek ik niet voor de gevolgen van een coming out, die toch wel vaak als positief worden gezien.
Mijn beeld over ‘’uit de kast gaan’’ is negatief, en waarom? Homoseksuelen willen zichzelf eigenlijk niet in hokjes plaatsen, dit geven ze aan door te zeggen dat ze normaal en als ieder ander zijn en ook zo behandeld willen worden. Men moet hen behandelen als een gewoon mens, in plaats van homoseksueel als ‘’soort’’. Maar als dit is wat ze juist willen bereiken, waarom geven ze dan toe aan iets. Wanneer een homoseksueel tegen zijn ouders of vrienden vertelt dat hij homoseksueel is dan geeft hij in feite iets toe, hij geeft toe dat hij homoseksuele gevoelens heeft. Juist dit toegeven toont aan dat hij een zwakte bekent tegenover een ander. Hij plaatst zich in dit geval zélf in het hokje, het hokje van de homo’s.
Wat is eigenlijk het principe van ‘’uit de kast gaan’’, en wie is er ooit mee begonnen? Een heteroseksueel vertelt toch ook niet tegen zijn ouders dat hij heteroseksueel is en op ’t andere geslacht valt? Er wordt in de homowereld zo ontzettend moeilijk gedaan over ‘’uit de kast gaan’’, alsof het een soort verplichting is, alsof het een ontgroening is zoals men deze kent bij studentenverenigingen.
Is het nou echt iets wat elke homoseksueel gedaan moet hebben voordat zijn echte leven pas kan beginnen? Ik vraag me soms af, wat is het werkelijke nut van ‘’uit de kast gaan’’? Denken de homo’s dat je pas echt homo kunt zijn na deze ‘’ontgroening’’?
Ohja dan dit, ik hoor zo vaak van mensen die net een coming out hebben gedaan van; ‘’Ja, nu kan ik eindelijk mezelf zijn.’’ Volgens mij ben je toch echt gewoon diezelfde persoon geweest die je altijd al was, wat verandert een coming out aan degene wie je bent. Een persoonlijkheid is niet tot nauwelijks te veranderen, door een simpele toegift bereik je toch geen persoonlijkheidsverandering, of wel dan? Denk nu eens op een realistische manier; door de zin ‘’pap, mam ik val op jongens’’ kan het toch niet zo zijn dat je in een klap verandert van de gene die je eerst zo zijn, in ‘’jezelf’’? Dat is immers wat je beweert door te zeggen ‘’nu kan ik eindelijk mezelf zijn.’’
En dan nu de gevolgen van een coming out, je krijgt een reactie die op 3 manieren kan uitpakken:
-Positief, je ouders zeggen je dat ’t geen enkel probleem is
-Gematigd, je ouders hadden ’t liever anders gezien maar als jij er helemaal achter staat oke dan
-Negatief, je ouders zijn tegen je homoseksualiteit
In feite is een coming out gewoon een soort check, als je het heel plat bekijkt vraag je eigenlijk aan je ouders of ze het accepteren dat jij anders bent dan anderen. Wederom plaats jij jezelf in een hokje.
Maar oke, ze zijn positief over je coming out. Wat is er nu veranderd? Er zal waarschijnlijk een vleug van opluchting en vreugde door je heen gaan, maar wat heeft het voor een effect op je verdere leven? We zijn het immers allemaal eens dat homoseksualiteit iets is wat onomkeerbaar is, uiteindelijk zul je toch wel met een vriend naar huis komen ongeacht de reactie van je ouders.
Al zal je in dat geval eerder met je vriend in je eigen huis thuiskomen dan in dat van je ouders.
Ik ben 17 jaar en ik ben niet uit de kast, en dat is ook niet iets wat gaat gebeuren. Ik ben d’r van overtuigd dat de beste manier is om te zwijgen, en niet zelf het onderwerp homoseksualiteit gaan bespreken maar er op in te gaan wanneer anderen er zelf over beginnen om zo uit te vinden wat anderen er van vinden. Je komt vanzelf wel iemand tegen, een jongen of een meisje maar hou alle opties open want doe je dat niet, dan plaats je jezelf alwéér in een hokje. Je gaat juist argwaan creëren bij anderen door een heel verhaal te gaan vertellen tijdens een coming out van dat je blijft wie je bent, en je hoopt dat ze bevriend met je blijven. Zo plaats je jezelf wederom in een hokje, en toon je zwakte. Zo geef je toe, dat jij anders bent dan anderen in de hoop dat je vrienden dat zullen accepteren. Het is beter als je het helemaal niet op die manier aanpakt maar er heel rustig en kalm onder blijft zonder allemaal die gekkigheid, want dat is nergens goed voor. Het is beter om homoseksualiteit in z’n algemeen te bespreken met je vrienden nog vóórdat bij hen bekend is dat je het niet uitsluit dat je op jongens zult vallen. Zo kun je te weten komen of je vrienden je zullen accepteren, en kun je ze nog een beetje beïnvloeden.
Zelf ben ik iemand die best wel gewaardeerd wordt op school, iemand die ’t met iedereen kan vinden maar ik ben niet iemand die met meisjes omgaat zoals dat door zoveel homo’s wordt gedaan (ookwel ‘’stereotype’’ homo genoemd). In plaats van je enkel en alleen onder de meisjes bevinden omdat je juist bij hen er zeker van bent dat ze je accepteren (omdat meisjes vaak aanzienlijk minder moeite hebt met homoseksualiteit) kun je je toch veel beter mengen onder de hetero’s? Hoe meer jij je gaat afzonderen van de hetero’s, hoe meer jij jezelf weer in een hokje plaatst en hoe meer anderen je zien als iemand die niet als zij is.
De meetingsDan kom ik uit bij het volgende punt van kritiek, de zogenaamde ‘’meetings’’. Ik ben zelf één maal naar zo’n meeting gegaan, en eerlijk is eerlijk ik heb me vermaakt met de groep waarmee ik heb rondgezworven door Amsterdam. Maar, er is iets wat me tegenzit. Als je als homoseksueel normaal gevonden wilt worden, waarom zoek je je hokje dan toch op door met een groep van zo’n 20 homo’s door Amsterdam te gaan wandelen? Dit botst tegen alle principes van de homo’s in, je zou er juist goed aan doen je te mengen met heteroseksuelen om respect te kweken bij hen die homoseksualiteit nog wat minder accepteren. Juist als jij omgaat met heteroseksuelen, geeft dit een sein aan andere heteroseksuelen dat ze gerust met je om kunnen gaan zonder ‘’bang’’ te zijn voor je. Je bent immers toch net als zij? En zij zien toch dat jij ook met andere hetero’s omgaat?
Waar streven wij nou eigenlijk naar?Het ultieme doel, is
niet dat homo’s geaccepteerd worden, dat is
niet het geweld tegen homo’s terugdringen. Maar dat is dat men niet meer kijkt naar seksuele geaardheid, maar naar de persoon op zich. En alleen dan kun je bereiken dat de subdoelen bereikt worden. Wanneer er niet meer gekeken wordt naar seksuele geaardheid bereik je dat er geen onderscheid meer plaatsvindt en daarmee los je het probleem van homo acceptatie en geweld tegen homo’s ook meteen op.
Ik ben RoyMijn denkwijze en gevoelens zijn erg complex. Ik lever kritiek op de homowereld, ik ben ’t niet eens met de denkwijzen die het gros van de homoseksuelen met zich meedraagt. Homoseksuelen spreken zichzelf continu tegen, ze willen eigenlijk niet meer als homoseksueel gezien worden maar gewoon als mens, maar tegelijkertijd stoppen ze zichzelf steeds weer in hokjes en vergeten ze de hele wereld om zich heen. Dit heb ik geloof ik toch wel genoeg aangetoond met argumenten in dit artikel.
Iets wat echt nodig is, is dat het zichzelf plaatsen in hokjes door homoseksuelen moet stoppen. Ze bevestigen zelf dingen die door anti-homo’s worden gezegd, ze bevestigen dat ze anders zijn dan anderen. Mensen, dat zijn jullie niet. Jullie zijn geen hetero, homo of biseksueel. Wat jullie zijn is jezelf, jullie eigen ‘’ik’’, en daar kan niemand wat aan veranderen zelfs jijzelf niet.
Ik ben geen hetero, ik ben geen homo, ik ben geen biseksueel, maar ik ben Roy.
